နက္ဖန္ ငါလံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး

ခုနက ခဏေလးငိုက္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာပဲ ငါအိပ္မက္မက္ခဲ႔တယ္။ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး ေမွာင္မဲေနတယ္။ မိုင္ေထာင္ခ်ီရွည္လ်ားတဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္လွမ္းသြားေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ ေလးျပင္းတခ်က္တိုက္ခတ္သြားတယ္။ မၾကာပါဘူး မိုးႀကီး သည္းသည္းမည္းမည္းရြာလာတယ္။ လွ်ပ္စီးေတြအႀကိမ္ႀကိမ္လက္၊ မိုးႀကိဳးေတြ အခါခါပစ္ခဲ႔တယ္။ မိုးေရကစိုရႊဲ။ ငါ႔ႏွလံုးသားေလး တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနခဲ႔တယ္။ တစ္ႀကိမ္မွာေတာ႕ ေလျပင္းတစ္ခ်က္အတိုက္၊ လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္အလက္၊ မိုးႀကိဳးတစ္ခ်က္အပစ္၊ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းတိုက္ဆိုင္လိုက္တဲ႔အခိုက္ ငါ႔ရဲ႕တဆတ္ဆတ္တုန္ခါေနတဲ႔ ႏွလံုးသားေလး ရုတ္တရက္ လမ္းမေပၚ ေၾကြက်ကြဲရွသြားခဲ႔တယ္။ ငါလည္း လမ္းမႀကီးေပၚ အရုပ္ႀကိဳးျပတ္ လဲက်သြားခဲ႔တယ္။ ငါ႕အတြက္ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိေတာ႔ဘူးနဲ႔တူပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ငါေသဆံုးသြားခဲ႔တယ္။ ေဟာ......ငါရဲ႕ ႏြမ္းနယ္ ျဖဴေလ်ာ႔ေနတဲ႔ႏႈတ္ခမ္းပါးေလး ရုတ္တရက္ပူေႏြးသြားတာ ခံစားလုိက္ရတယ္။ ငါ ျပန္လည္ရွင္သန္လာခဲ႔တယ္။ ငါ မ်က္လံုးကို အသာအယာဖြင့္ၾကည္႕လိုက္တယ္။ လွ်ပ္စီးေတြၾကားထဲမွာ အင္မတန္မွ ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒါ ဗီးနပ္စ္အိန္ဂ်ယ္လ္ပါ။ အခ်စ္နတ္ဘုရားမေလးပါ။ ငါ အဲလိုၾကည္႕လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ သူကငါ႔ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ခပ္တင္းတင္းေလးနမ္းလိုက္တယ္။ ေဟာ...ႏွလံုးသားမရွိပဲ ႏြမ္းလ်ေနတဲ႔ ငါ အားအင္ေတြျပန္ျပည္႕လာတယ္။ ငါ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္တယ္။ ငါလည္း ဗီးနပ္စ္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ခပ္တင္းတင္းေလး ျပန္နမ္းပစ္လိုက္တာေပါ႔။ သူက ငါ႔ကို ဆြဲမထူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ လမ္းမေပၚက်ေနတဲ႔ ကြဲရွေနတဲ႔ ငါ႔ႏွလံုုးသားကို ျပန္ေကာက္ယူလိုက္တယ္။ ငါေလ တကယ္ကို၀မ္းသာသြားတယ္။ ဗီးနပ္စ္အလွနတ္ဘုရားမ ငါထာ၀ရရွင္သန္ႏိုင္ဖို႕ ငါ႔ရဲ႕ႏွလံုးသားကို သူ႕ရဲ႕အခ်စ္တန္ခိုးနဲ႔ ျပန္လည္တပ္ဆင္ေပးေတာ႔မွာပဲ။ ေဟာ... သူ ငါ႔ကိုၿပံဳးၾကည္႕ေနတယ္။ ေသခ်ာတယ္။ ငါေတြးတာေသခ်ာသြားၿပီ။ ဒါေပမယ္႔...မင္းသိလား။ သူေလ ငါ႔ရဲ႕ကြဲရွေနတဲ႔ ႏွလံုးသားကို ဟိုး...အေ၀းႀကီးဆီ၊ ငါေရာက္ႏိုင္ဖို႕မလြယ္တဲ႔စၾက၀ဠာတံတိုင္းထိေရာက္ေအာင္ ရုတ္တရက္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ ငါ႔ႏွလံုးသားေလးရဲ႕ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္ဆက္လို႔မရတဲ႔ တစ္စစီေၾကမြပ်က္စီးသြားတဲ႕အသံကို ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲကေန ၾကားလုိက္ရတယ္။ ငါ အရမ္းကို စိတ္ထိခိုက္သြားတယ္။ ငါ႔တစ္ကိုယ္လံုး ယိုင္နဲၿပိဳလဲလုမတတ္ျဖစ္တဲ႕အခ်ိန္ ဗီးနပ္စ္က ငါ႔လက္ကို ဖမ္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ထိန္းထားလုိက္တယ္။
ထူးဆန္းတာပဲ။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ အင္အားေတြျပည္႕သြားတယ္။ သူရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ငါ႕ကိုနားခိုခြင့္ျပဳထားတယ္။ ငါ႔ရဲ႕ နဖူးျပင္ေလးကို ညင္ညင္သာသာေလးနမ္းေနေလရဲ႕။ ငါကေတာ႔ ေလညွင္းေလးေတြၾကားထဲမွာ လူးလြန္႕ေနတဲ႕ သူမရဲ႕ ဆံႏြယ္ေလးေတြကို တရႈိက္မတ္မတ္ မက္မက္ေမာေမာနမ္းေနမိတယ္။ တို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အေတြးထဲမွာ ဘယ္လိုရွိေနမယ္လို႔ မင္းထင္လဲ။ စိတ္အလ်င္လို လ်င္ျမန္လွတဲ႔ ယာဥ္ကိုစီးၿပီး တို႕ႏွစ္ေယာက္ စၾက၀ဠာအႏွံ႔ေလွ်ာက္လို႕လည္ၾကတယ္။ တို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္အရာကိုမွ သတိမထားမိေတာ႔ဘူး။ သတိမရႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ စၾက၀ဠာတစ္ေနရာအေရာက္ မိုးေသာက္ၾကယ္ဆီကေန လင္းၾကက္တြန္သံၾကားလုိက္ရတယ္။ ဗီးနပ္စ္တစ္ေယာက္ ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္သြားတာကို ငါသတိျပဳမိလိုက္တယ္။ ငါက သူနဲ႔ပါးျခင္းအပ္ၿပီး ဘာျဖစ္သြားတာလဲအခ်စ္ရယ္လို႕ တိုးလ်ညင္သာစြာေမးလိုက္တယ္။ ဗီးနပ္စ္က သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ငါရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ဖြဖြရြရြေလးနမ္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဂ်င္းမီ... ေမာင္ရယ္  ဗီးနပ္ျပန္ရေတာ႔မယ္တဲ႔။ ငါ႔ငယ္ထိပ္ကို ေျမြေပါက္သလိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ ေနဆယ္စင္းကို ေထြးပိုက္ထားရသလိုပူေလာင္ခဲ႔ရတယ္။ ငါက ျပန္မသြားပါနဲ႔လားဗီးနပ္စ္ရယ္လို႔ ေၾကကြဲစြာ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ မျပန္လို႔မျဖစ္ဘူး ဒါလင္ရယ္။ ဗီးနပ္စ္ျပန္ကိုျပန္ရမယ္တဲ႔ သူကဆိုလာတယ္။ ငါက ထပ္ေမးလိုက္တယ္။ ဘာလဲ ဟန္နီ နံနက္မိုးေသာက္အလင္းေရာက္ေတာ႔မွာမို႕လား။ ခုနက လင္းၾကက္တြန္သံၾကားလိုက္ရလို႔လားဟင္။ အဲဒါဆိုရင္ အဲဒီအလင္းေရာင္နတ္မင္းႀကီးကို ေမာင္ သြားၿပီးၿငိမ္းသတ္လိုက္မယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဟိုအေ၀းက လင္းၾကက္တြန္သံမၾကားရေအာင္ ဒီ႕ထက္ေ၀းတဲ႕အရပ္ကို ေမာင္သြားေမာင္းထုတ္လိုက္မယ္ေလလို႔ ငါကေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးၿပံဳးရင္းဆိုလိုက္တယ္။ ဗီးနပ္စ္က ငါ႔ကို သနားကရုဏာသက္တဲ႔ အၿပံဳးတစ္ပြင့္ကို ဖန္ဆင္းၿပီး ေမာင္က ေတာ္ေတာ္သနားစရာေကာင္းတာပဲ။ ေမာင္က ခ်စ္တာတစ္ခုတည္းကိုပဲသိတယ္။ ဒီမယ္ေမာင္..ေမာင္နားလည္ထားရမွာက ဗီးနပ္စ္အခုျပန္ရမယ္ဆိုတာက နံနက္မိုးေသာက္ေရာင္နီေရာက္လို႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ လင္းၾကက္တြန္သံၾကားရလို႕လဲမဟုတ္ပါဘူးေမာင္။ ျပန္ရမယ္႔ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာလို႔။ ဗီးနပ္စ္နဲ႔ေမာင္တို႕ ခြဲခြာရမယ္႔အခ်ိန္ကို ေရာက္လာလို႔ပါေမာင္။ မင္းသိလား။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိေၾကကဲြခံစားေနရမယ္ဆိုတာ။ ငါထင္ထားတာက ဗီးနပ္စ္ငါ႔ကို ထာ၀ရခြဲမသြားဘူးလို႔။ ဒါေပမယ္႕ ငါထင္ထားသလုိ ျဖစ္မလာဘူး။ ဗီးနပ္စ္က ငါ႔ကိုဆက္ေျပာျပန္တယ္။ ေမာင္ရယ္ ရင့္က်က္စမ္းပါ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ဒီလိုပဲခြဲၾကရတာမဟုတ္လား။ ေနာက္ျပန္ဆံုမယ္႕အခ်ိန္ေရာက္ရင္လဲ ဆံုရမွာေပါ႔။ ဟင့္အင္း ေမာင္ဗီးနပ္စ္ကိုပဲခ်စ္တယ္။ ေမာင္႔ကိုထားမသြားပါနဲ႔ ဗီးနပ္စ္ရယ္ေနာ္။ ဗီးနပ္စ္ ေမာင္႔ကိုလက္တြဲျဖဳတ္လိုက္တာနဲ႔ ေမာင္ေသသြားလိမ္႔မယ္ဆိုတာ အေသခ်ာဆံုးပဲ။ ဗီးနပ္စ္က ခပ္တိုးတိုးေလးရယ္ရင္း ျပန္ေမးတယ္။ ေမာင္အခုအသက္ရွင္ေနတာဘာေၾကာင့္လဲတဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ရိုးသားစြာပဲျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ဗီးနပ္စ္ရဲ႕ အခ်စ္ေၾကာင့္ေပါ႔။ သူမကထပ္ဆိုျပန္တယ္။ ေမာင္က အခ်စ္ေၾကာင့္ အသက္ရွင္တာမွန္ရင္ ဒီမယ္ေမာင္ အခ်စ္ဆိုတာ ဗီးနပ္စ္တစ္ဦးတည္းပိုင္မဟုတ္သလို ဗီးနပ္စ္တစ္ေယာက္တည္းမွာပဲရွိတာမဟုတ္ဘူး။ ေမာင္သာ အမွန္တကယ္ခ်စ္တတ္မယ္ဆိုရင္ ေမာင္႔အခ်စ္ဟာလည္း ဗီးနပ္စ္တစ္ေယာက္တည္းအတြက္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ မျဖစ္ရဘူး။မျဖစ္သင့္ဘူးေမာင္။ ဗီးနပ္စ္ရဲ႕အခ်စ္ေၾကာင္႔ ေမာင္ျပန္လည္အသက္ရွင္လာတာ မွန္တယ္ေနာ္။ အဲဒါဗီးနပ္စ္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူး။ အဲဒါ အခ်စ္ေၾကာင့္အသက္ရွင္တာေလ။ ေမာင္႔အေနနဲ႔ ဗီးနပ္စ္မရွိရင္ အသက္မရွင္ႏိုင္ဘူး၊ အခ်စ္မရွိရင္ မရွင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္ အခ်စ္ကိုျပန္လည္ေတြ႔ရွိတဲ႔အခ်ိန္ ေမာင္အသက္ျပန္ရွင္သန္လာပါလိမ္႔မယ္။ ငါ ဗီးနပ္စ္ကို တကယ္ေလးစားမိတယ္။ ဗီးနပ္စ္ကို ယံုၾကည္သြားမိတယ္။ သူမတကယ္႔အမွန္ေတြကိုေျပာေနတာပါလား။ ဒါေပမယ္႔ ငါ႔စိတ္ကိုု ငါမထိန္းႏိုင္ဘူး။ ဗီးနပ္စ္ကို ငါမခြဲခ်င္ဘူး။ ငါအရမ္း၀မ္းနည္းမိတယ္။ ငါေလ ဗီးနပ္စ္ မသိေအာင္ ရိႈက္ငိုမိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အခ်စ္နတ္ဘုရားမက ခ်က္ခ်င္းသိသြားၿပီးေတာ႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ဆိုလာျပန္တယ္။ မငိုပါနဲ႔ေမာင္ရယ္။ အင္းေလ.. ေမာင္မခံစားႏိုင္လို႔ငိုမိရင္လည္း ဗီးနပ္စ္မတားေတာ႔ပါဘူး။ ေမာင္ ၀ေအာင္ငိုလိုက္ပါ။ ေမာင့္ရင္ထဲမွာ ေပါ႔သြားေအာင္ ေအာ္ငိုပစ္လုိက္ပါ။ ေရာ႕..ဒါက ေမာင္႔ကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ဗီးနပ္စ္တို႕ အခ်စ္နတ္ဘုရားေတြ ေဖာ္စပ္ထားနဲ႔ ရို႕ေစး၀ိုင္ပါ။ ေမာင္ ေသာက္လိုက္ပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အခ်စ္တစ္ခုကို ေမာင္ေတြ႕ရတဲ႔အခ်ိန္က်ရင္ ေမာင္႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေ၀ဒနာေတြ ေပ်ာက္သြားပါလိမ္႔မယ္။ ငါလည္း အခ်စ္နတ္ဘုရားမေပးတဲ႔ ၀ိုင္ကို တစ္က်ိဳက္တည္းတဲ႔ ေမာ႔ေသာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ္႔ ငါ႔ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္ေနတုန္းပါပဲ။ ငါဆက္ၿပီးငိုေနဆဲပါပဲ။ ဗီးနပ္စ္ကေတာ႕ ငါနဲ႔ေ၀းရာကို တစ္ျဖည္းျဖည္းေရြ႕သြားေနေလရဲ႕။ ေနာက္ဆံုးျမင္ကြင္းကေနေပ်ာက္ကြယ္သြားလုအခ်ိန္မွာ ဗီးနပ္စ္က လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ ေမာင္..... တစ္ေန႕ ေမာင္အခ်စ္ကုိထပ္ေတြ႕ဦးမွာပါ။ နက္ဖန္က်ရင္ေမာင္ေသဆံုးသြားခဲရင္ေတာင္ မငိုနဲ႕ေတာ႔ေနာ္။ တကယ္လို႔ အခ်စ္ကိုျပန္မေတြ႕ဘူးဆိုရင္လည္း ေမာင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ထပ္ၿပီးမေသဆံုးရေတာ႔ဘူးေပါ႔ေမာင္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဂရုစိုက္ပါေမာင္။ အခ်စ္နတ္ဘုရားမရဲ႕အေ၀းဆီက ေျပာလိုက္တဲ႔အသံက ငါ႔နားထဲမွာ စြဲေနေလရဲ႕။ စၾက၀ဠာတံတိုင္းဆီက ပဲ႔တင္ျပန္လာသံက ငါ႔ရဲ႕ႏွလံုးသားမဲ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ အၾကိမ္ႀကိမ္ျမည္ဟီးေနေလရဲ႕။ ဟုတ္တယ္။ ငါ ဒီေန႕၀ေအာင္ငိုမယ္။ ေသေအာင္ငိုမယ္။ မနက္ဖန္က်ရင္ ငါလံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး။ အခ်စ္နဲ႔မေတြ႕သမွ်လံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး။ အခ်စ္မရွိတဲ႕အတြက္ ငါအခုေသဆံုးရေတာ႔မယ္။ အခ်စ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ ႏွလံုးသားမရွိေတာ႔တဲ႔ငါ ျပန္လည္ရွင္သန္ရမယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ငါအသက္ရွင္ခဲ႔ရတာ ငါ႔မွာႏွလံုးသားရွိလို႕မဟုတ္ဘူး။ ငါ႔ရင္ထဲမွာ အခ်စ္ရွိလို႔ ငါရွင္သန္ခဲ႔ရတာ။ အခ်စ္နဲ႔မေတြ႕သမွ် ငါေသဆံုးေနမယ္။ အခ်စ္နဲ႕ေတြ႕ရင္ ငါျပန္ရွင္သန္မယ္။ ဒါဆိုရင္....ဒါဆိုရင္ အခ်စ္မရွိရင္ အခ်စ္နဲ႔ထပ္မေတြ႕ရင္ ထပ္ၿပီးဘယ္ေတာ႔မွ မေသဆံုးရေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ငါ ထပ္မငိုရေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ဟုတ္တယ္။ ငါမငိုေတာ႔ဘူး။ နက္ဖန္ငါလံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး။ အခ်စ္အတြက္ ငါလံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး။ ငါ႔နားထဲမွာၾကားေယာင္ေနတယ္။ ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ စြဲထင္လာၿပီ။ ဗီးနပ္စ္က ငါ႔ကို ေျပာခဲ႔ဖူးတယ္။ ေမာင္ရယ္ရင္႔က်က္စမ္းပါတဲ႔။ ဟုတ္တယ္ ငါရင့္က်က္ဖို႕ႀကိဳးစားမယ္။ နက္ဖန္က်ရင္ ငါလံုး၀မငိုေတာ႔ဘူး။ တစ္သက္လံုးစာအတြက္ ငါမငိုေတာ႔ပါဘူး ဗီးနပ္စ္ရယ္။ တကယ္ေတာ႔ မင္းရဲ႕အခ်စ္က ငါ႔ကိုရင့္က်က္ဖို႔သင္ေပးခဲ႔တာပါကြယ္.........

Jimmy Gandhi
15 May 2012
   (5:59)